Mutaxassislarning ta’kidlashicha, daraxtlar nafaqat yer ostidagi ildiz tizimi orqali oziqlanadi, balki tuproq orqali havo almashinuvi va namlikni ham qabul qiladi. Daraxt atrofining to‘liq beton bilan yopilishi esa ildizlarning nafas olishini cheklaydi, yomg‘ir va sug‘orish suvining tuproqqa singishiga to‘sqinlik qiladi hamda oziqa moddalari almashinuvini buzadi.

Ekologlar va dendrologlar tavsiyalariga ko‘ra, har bir daraxt tanasi atrofida kamida 1,5–2 metr diametrda ochiq tuproq maydoni qoldirilishi zarur. Aynan shu hudud orqali daraxt ildizlari kislorod oladi, namlikni o‘zlashtiradi va sog‘lom rivojlanadi. Aks holda ildiz tizimi asta-sekin zararlanib, daraxt zaiflashadi, kasalliklarga moyilligi ortadi va vaqt o‘tishi bilan qurib qolishi mumkin.

Afsuski, ayrim hollarda obodonlashtirish ishlari davomida daraxtlarning biologik ehtiyojlari inobatga olinmaydi. Natijada tashqi tomondan tartibli va chiroyli ko‘ringan beton qoplamalar yashil hududlar uchun yashirin xavfga aylanadi. Daraxtni kesish qanday salbiy oqibatlarga olib kelsa, uni beton bilan o‘rab qo‘yish ham deyarli shunday natijaga sabab bo‘lishi mumkin.

Shahar ekologik barqarorligini ta’minlashda daraxtlarning o‘rni beqiyos. Ular havoni tozalaydi, issiq kunlarda salqinlik yaratadi, chang va zararli moddalarni ushlab qoladi hamda aholining sog‘lom muhitda yashashiga xizmat qiladi. Shu sababli mavjud yashil hududlarni asrash va daraxtlar uchun qulay sharoit yaratish har bir tashkilot va fuqaroning mas’uliyatidir.

Mazkur holat yuzasidan tegishli mas’ul tashkilotlardan hududni o‘rganib chiqish, daraxtlar atrofiga yotqizilgan beton qoplamani ochish va yashil hududlarni saqlash bo‘yicha zarur choralarni ko‘rish so‘raladi.

Har bir daraxt — bu shahar ekologiyasi, toza havo va kelajak avlodlar salomatligi demakdir. Ularni asrash esa barchamizning umumiy vazifamizdir.